स्वागतम् सामसुङ !

फागुन २८, सोमबार,

२०६९ ११ मार्च, २०१३

केही सातादेखि बिहानै निस्किने बानी परेको छ । थोरै भएपनि वरिपरि क्षेत्रसम्म पुगेर आउँछौं हामी दुई (म र सुनिता) । उनीलाई पनि योगाको चासो बढेकोले गर्दा केन्द्र खोज्ने चलिरहेकै छ । आजपनि समाचारपत्रमा सुनिलकै पालो परेको दिपक सरलाई जानकारी गराएँ । उनले बनाएको नियम अनुसार दुई÷दुई बिराएर लेख्ने नियम थियो । आजबाट सूचना विभागमा चाइनीज भाषाको प्रशिक्षण शुरू भयो । तर यो अल्छिपनले जान सकिएन ।

धन्यवाद गौथली !

फागुन २७, आइतबार
शिवरात्रीको दिन, २०६९
१० मार्च, २०१३

धेरै भयो विद्युतीय डायरी लेखन छुटेको । नेपाल समाचारपत्रमा आवद्ध भएदेखि बेफुर्सदिलो बनेको छु । धन्न, पत्रकारिताको केही ज्ञान भएकै कारणले रिपोर्टिङ सजिलो भएको छ । समाचारपत्रमा ललितपुर पृष्ठका संवाददाता सुनिल महर्जनले दुई साता बिदा लिएपछि हरेक दिनको दौडधूपले निकै तनाव उत्पन्न भएको थियो । अहिले त्यस्तो छैन्, समाचार खोजी र लेखनका लागि समय जोहो गर्न सकेको छु ।

जहीँतहीँ ठगिनु नेपालीकै भाग्य

मध्यान्हको समयमा महेन्द्रनगर पुगेँ । राजधानीबाट अघिल्लोदिन ४ बजेबाट हुँइकिएको बस बल्ल रोकियो । झण्डै २० घण्टे यात्रामा अनेक बाटा र गाउँबस्ती नियाल्दै आयौं । मध्यरातमा परासीभन्दा केहीपर दलदलेमा खाना खाएका थियौ । निकै उग्र गर्मीका कारण ज्यान शिथिल र पसिनाको मापन गर्न सकेनौं । अकस्मात्को यो भ्रमण र लामो यात्रालाई उत्साहित हुँदै अंगालेको छु । योजना मुताबिक महेन्द्रनगर पुगेकै दिन नेपाल छोड्ने कुरो थियो ।

महेन्द्रनगरसम्म आउने क्रममा नेपाल सेनाका जवानको ठाउँ–ठाउँमा सुरक्षाजाँचले हैरानी बनाएको थियो । कारण ‘आएजस्तो गर्नु, सोधे जस्तो गर्नु र सामान हल्का अनुमानमा छाम्नु र जानु ।’ ट्राफिकको कुरै नगरौ । खाना खाने ठाउँमा बस चालकहरूका गुनासो सुन्ने हो भने, ‘राजमार्गमा खटिने सबै ट्राफिकहरू निलम्बित हुनेछन् । तर यसको भित्री जाँच कसले गर्छ ?’ ‘राजमार्गका राजा’ नुवारण गरिएका छन् ट्राफिकहरू । यता मुख्य बस्तीहरूमा ठूला एउटा बाँस उठाएर शुल्क उठाउनेहरूका चर्तिकला उस्तै । माओवादीको झण्डा र नारामात्रै देखिने शुल्क उठाउनेहरूका ‘क्याम्प’मा कतिले रसिद दिँदैनन् । ‘यो खुल्लेआम ठगी हो,’ गाडी चालक भन्छन्, ‘कमजोर देशको ठूला ठगी शैली खुल्लेआम हुँदा कसले ध्यान देला ?’

पाप र धर्मको हिसाबकिताब !

पाप र धर्म । समाजमा यी दुई पाटोको राम्रो हिसाबकिताब राख्ने मान्छेहरूको संख्या कम छैन । फलानाले पाप गर्यो, उसले धर्म गर्यो । ऊ कति ‘पापी’ । ऊ कति ‘धर्मात्मा’ । के मान्छेले मान्छेको पाप र धर्मको मापन गर्नसक्छ ? पक्कैपनि सक्दैन । फेरि किन हामीहरू पाप र धर्मका कुरामा अडिएर भगवानका शरणमा पुगिरहेका छौं ? एउटा सत्य के हो भने आस्तिकहरूको समर्पण सदा भगवानप्रति रहन्छन् । उनीहरू सदा फुर्सदमा मठमन्दिर पुग्छन् । धुपबत्ती गर्छन् । दर्शनमा भेटी चढाउन भुल्दैनन् । अनि मन्दिरको छेऊमा दुःखीलाई नदेखे जस्तैगरि छिःछि गर्दै घर फर्किन्छन् ।

मेरो आफ्नै समाचार !

मेरो स्वास्थ्यस्थितीका बारेमा जिज्ञासा राख्दै भेट्न आउनु भएका पूर्वमन्त्री पम्फा भुषाल, एनेकपाका सभाषद् राजकाजी महर्जन, राजनीतिक तथा विशिष्ट व्यक्तित्वहरू, ललितपुर पत्रकार महासंघका टोली, पत्रकार महासंघका पूर्वसभापति धर्मेन्द्र झा, महासंघका केन्द्रिय महासचिव ओम शर्मा, जनआस्थाका सम्पादक किशोर श्रेष्ठलगायत प्रहरीका उच्च अधिकृत, राजनीतिक नेताहरू, एनेकपाका जिल्ला इन्चार्जलगायत मलाई प्रत्यक्षरअप्रत्यक्ष स्वास्थ्यलाभको कामना गर्नुहुने सम्पूर्ण अनुहार पुस्तक (FACEBOOK) का मित्रहरू, अग्रज दाजु तथा मित्रहरूप्रति आभारी छु ।

जुत्ता लुकाउँदा डम्बर दंग

आखिर फेरि समयकै कुरा । उही समय फर्किएर आएजस्तै पुराना मित्रहरू एकै थलोमा भेट भयो । डम्बर क्षेत्रीको बिहेको निम्तोमा यस्तो माहौल बनेको हो । परदेश रहँदाका मित्रहरू यसरी भेट हुँदा खुशी लाग्नु स्वाभाविक नै हो ।

कतारमा बस्दा डम्बर र मेरो ग्रहदशाको योग विपरित थियो । सानोतिनो कुरामा तालमेल नमिल्दा बारम्बार पोलापोल र झगडा भइरहने । आजैपनि गौतम दाजुले भनिहाले, अहिले यहाँ भेट हुँदा खुशी लागेको छ । सबैले खुशीकै कुरा पोखे । आखिर परदेशबाट फर्किएर चारवर्ष पछिको भेट थियो यो ।

माओवादी भोजमा आतेजातेलाई काग्रेसको सत्कार

मंसिर १५, २०६८ अर्थात डिसेम्बर १, २०११
बिहिबार

हिजो दैनिकी पोष्ट गरेर सुत्ने तरखर गरिरहँदा पूर्णसिह बराइलीको फोन आयो । भोली ११ बजे हिमालयन होटेलमा दलित विषयक कार्यक्रमको निम्तोका लागि । अनि प्रजित ताम्राकार क्यामरा बोकेर आएको थिए । कसरी फोटोग्राफी गर्न सकिन्छ भनेर सल्लाह लिन । जानेको जति भने । अनि सदा झै प्रिय गजलमा डुबेर सुत्ने तरखर गरिरहँदा भुसुक्कै निदाए छु ।