मध्यान्हको समयमा महेन्द्रनगर पुगेँ । राजधानीबाट अघिल्लोदिन ४ बजेबाट हुँइकिएको बस बल्ल रोकियो । झण्डै २० घण्टे यात्रामा अनेक बाटा र गाउँबस्ती नियाल्दै आयौं । मध्यरातमा परासीभन्दा केहीपर दलदलेमा खाना खाएका थियौ । निकै उग्र गर्मीका कारण ज्यान शिथिल र पसिनाको मापन गर्न सकेनौं । अकस्मात्को यो भ्रमण र लामो यात्रालाई उत्साहित हुँदै अंगालेको छु । योजना मुताबिक महेन्द्रनगर पुगेकै दिन नेपाल छोड्ने कुरो थियो ।
महेन्द्रनगरसम्म आउने क्रममा नेपाल सेनाका जवानको ठाउँ–ठाउँमा सुरक्षाजाँचले हैरानी बनाएको थियो । कारण ‘आएजस्तो गर्नु, सोधे जस्तो गर्नु र सामान हल्का अनुमानमा छाम्नु र जानु ।’ ट्राफिकको कुरै नगरौ । खाना खाने ठाउँमा बस चालकहरूका गुनासो सुन्ने हो भने, ‘राजमार्गमा खटिने सबै ट्राफिकहरू निलम्बित हुनेछन् । तर यसको भित्री जाँच कसले गर्छ ?’ ‘राजमार्गका राजा’ नुवारण गरिएका छन् ट्राफिकहरू । यता मुख्य बस्तीहरूमा ठूला एउटा बाँस उठाएर शुल्क उठाउनेहरूका चर्तिकला उस्तै । माओवादीको झण्डा र नारामात्रै देखिने शुल्क उठाउनेहरूका ‘क्याम्प’मा कतिले रसिद दिँदैनन् । ‘यो खुल्लेआम ठगी हो,’ गाडी चालक भन्छन्, ‘कमजोर देशको ठूला ठगी शैली खुल्लेआम हुँदा कसले ध्यान देला ?’ Read the rest of this post »
मित्रहरुका सुझाव