प्रिय मनविरुद्ध ‘म’हरुको आत्महत्या !

Posted अक्टोबर 21, 2016 by Subin Shrestha
Categories: दैनिकी, म र मेरो कुरा

प्रिय मन

याद साँची तड्पी रहन्छु
छायासँगै झस्किरहन्छु
आज फेरि रुन्छु म
किन…किन ?

सम्बोधन धेरैपछि गरिरहेको छु प्रिय मन । यो शहर निष्ठुरी छ । स्वार्थी छ । यसैमा दैनिक अभ्यस्त भइरहँदा तिमीलाई भुलेछु महिनौदिन देखि । मलाई थाहा छ, प्रिय मन । तिमी मसँग छौं र म तिमीसँग । तरपनि जिन्दगीको आरोह अवरोहमा हाम्रो साथ र हातमा न्यानोपन र समर्पणको भावमा डुबिरहँदा तिमीलाई भुसुक्कै भुलेछु प्रिय मन ।

हिजो कार्तिक ४ गते बेलुका तिमीलाई धेरै धेरै सम्झिएँ । प्रिय मनको एक्कासी याद बल्झिएपछि शब्द खर्चिन मन लागेको थियो । तर अवस्थाले यसलाई पूरा हुन दिएन । प्रिय मन, तिमी यति धेरै कठोर र निष्ठुरी कसरी हुनसक्छौं ? यात्राको करिब १५ बसन्त बितिसक्दा प्रेमको मुना कुल्चिएको र मरेको दावी गर्दा मलाई नराम्ररी दुख्यो चसक्क ।

प्रिय मन, जिन्दगीको उद्देश्य जिउनु हो । तर जिउनुको अर्थ एक्लो वा निन्तात एक्लो होइन । कतै मैले सुनेको छु, गुरु श्री श्री श्री रविशंकरले जिउनुको गहिरो अर्थ लगाउँदै भन्नुहुन्छ, ‘सहकार्य, सहयात्रा र संयुक्त खुशीको आनन्द नै जीउनु हो ।’

प्रिय मन, म निकैबेर तिम्रो विगत, वर्तमान र भविष्यको दुःख र सुखको जोडघटाउ गरेर रोएँ । लामो र गहिरो सास लिन्दै विगतलाई सम्झिएँ, र, वर्तमानलाई थामे र भविष्यलाई माथि उठाएँ ।

प्रिय मन, एक्कासी यो हुरीले म उभिएको धरातल त भासियो । मैले शान्त र मौन बसेर थामे । र, मभित्रको अन्तरआत्मामा संचारित भगवान ओशोको शक्तिले मुर्तिझैं स्तब्ध हुँदै बसिरहेँ । म उभिन र फेरि बोल्न र प्रतिरोध जनाउन असम्भव अवस्थामा थिएँ, प्रिय मन ।

प्रिय मन, तिम्रो आक्रोश र आगोलाई मैले सही र सन्तुलन मिलाएर थामेँ । जसरी विष पिउन महादेव तयार भए, मैले पनि आक्रोश र आगोलाई निलकण्ठसरि निर्धक्क पिएँ, पिइरहेँ । हो म चुपचाप बसिरहेँ, माफ गर प्रिय मन ।

प्रिय मन, मैले तिमीसँगको खुशीमा र तिम्रो सामिप्यतामा आफ्नो जीवनको हिसाबकिताब गर्न बिर्सिएको रहेछु । तिम्रै हाँसो र माया अल्झिएर उज्यालो दुनियामा भूलिरहेँ । मलाई कोही कसैको सहकार्यको अभाव भएन । तिमीले निर्माण गरेको एउटा सुन्दर दुनियामा प्रफुल्लित हुँदै दिनहरु बिते, महिना बिते र वर्ष बिते । साँच्चिकै केही पत्तो नै भएन ।

आज ज्वालामुखीझैं विष्फोटको शैलीमा प्रकट भएको प्रश्नले म स्तब्ध र मौन भएँ । आखिर सत्य त सत्य नै हुन्छ । मैले आजसम्म के गरेँ जिन्दगीमा ? प्रिय मनका लागि हरपल समर्पित रहने यो प्रेमीले प्रिय मनलाई आजसम्म के नै दियो ? उफ्, प्रश्नै प्रश्नले म कमजोर हुँदै टुटे रातभर । तरपनि प्रिय मनको अघि एउटा बाघ जस्तै जो जंगल सुरक्षामा बसेको छ, त्यस्तै शैलीमा प्रस्तुत हुँदै आँखा छलेर कमजोर भइरहेँ ।

प्रिय मन, म कुन यात्रामा निस्किएको यात्री हुँ, त्यो पनि महसुस भएन । म बश हिडिरहेँ, गतव्यहिन भएर । प्रिय मन, त्यो तिमीले मलाई हिजोमात्र थाहा दियौं । यात्रामा धेरै रोकावट भयो । बाधा भयो । समाजबाट तिमी हेपियौं । प्रिय मनलाई समाजमा उभिनसक्ने हैसियत मैले खोसेँ । परिवारजनमा म निकम्मा बनेर तिमीलाई दुःख दिइरहेँ । यावंत यस्ता धेरै कारणले प्रिय मनको मनमा नराम्ररी चोट दिएँ । म प्रयत्नशील हुने उर्जा सबै तिम्रै यात्रामा समर्पित भयो । मेरा सोचहरु र केही थोपा पसिनाहरु प्रिय मनकै मार्गमा पोखियो । यस्तै यस्तैमा समय बित्यो ।

म वश एक्लिएँ, हेपिएँ, थिचिएँ र कुल्चिएँ । प्रिय मन, यी सब प्रहारहरु एकाएक हिजो मैमाथि निरन्तर परिरह्यो । म मौन र शान्तभावमा प्रहारहरुसँग हारिरहेँ । आखिर हो पनि, प्रिय मनको प्रश्नमा मेरो कुनै जवाफपनि थिएन ।

प्रिय मन, शब्दहरुमा अबको यात्राका शब्दहरुपनि हामफाल्न खोज्दैछ । तर म रोक्दैछु । विगतका पल, आत्मियता र प्रेमका भावहरु सबै आत्महत्याको प्रयास गरिरहेका छन् । तर प्रिय मनसँगको जीवनभरको गाँठो बाँधिदिने माताहरुको अनुहार अझै चम्किलो र मुस्कानमय देखिरहेको छु । कारण खोतल्न म सक्दिन । यात्रा र जीवनको बारेमा पूरै चिना उहाँहरुकै हातमा छ । यो देखेर म झन अचम्मित बनेको छु । म माताहरुसँग सोध्ने आँट गरिरहेको छु, ‘प्रिय मन र मेरो यो बन्धनमा आएको झट्कामाथि किन यस्तो वेवास्ता ?’

प्रिय मन, म तिम्रै हुँ । र, सदासदा रहिरहनेछु । मभित्रको अन्तरआत्माले तिमीप्रति समर्पित हुँदै अहिले बिदा ।

रुन्छ हिद्धय धेरै, वर्षिन्छ आँसु
टुक्रेको मुटु लिई, कोही त भनिदेऊ
कसरी म हाँसु ?

मात्र तिम्रो, सिर्फ तिम्रो ‘म’

अस्तु
२०७३/०७/०५, शुक्रबार

अब म बोल्दिन !

Posted जुन 25, 2016 by Subin Shrestha
Categories: दैनिकी, मौनबस्तीको आवाज

Tags: , ,

मैले यो लेख्न प्रारम्भ गर्नु अघि यसको शिर्षक ‘जो जससँग सम्बन्धित छ’ राख्ने मन बनाएको थिएँ । तर घटना र पात्रलाई समर्पित गर्नुभन्दा पनि आफ्नै आनीबानीमा शब्द सोझिएको हुँदा शिर्षक बदलियो , ‘अब म बोल्दिन ।’

यसमा पात्र सुन्दर छिन् । घटना सुन्दर छ । हामीलाई याद छ । साँझको झरीमा हामीले देख्न नहुने दृश्य देख्यौं । र, हामीले सावधानीपूर्वक घटनालाई सत्यकथा सरह पेश गरेका थियौं । घटनामा सुन्दर पात्रको कम्मरमा अर्काे पात्रले मिठो शैलीमा हात बिसाएर सडकलाई लामो दूरी बनाउँदै थियो । वश हाम्रो गल्ती थियो । दृश्यलाई देख्नु र सम्बन्धितलाई पोख्नु । तर हामीले गुप्तचरको भेषमा प्रस्तुत गरिएको प्रतिवेदनलाई जस्तै वेवास्ता भयो । हामीलाई टाढा पारियो । ‘काम नपाएर आकाश तारा गनेको जस्तै’ अर्थहीन बनाइयो । त्यहीबेला हामीले सोच्यौं । अब हामी चूप बस्ने !

हामीलाई राम्ररी थाहा छ । तिम्रो स्वतन्त्रतामा तिम्रै अधिकार छ । तिमी सुध्रिनुपर्छ भन्ने हाम्रो ईच्छा र चाहना हो । किनकी हामी परिवारभित्रका सदस्य हौं अझैपनि । हाम्रो एउटै कामना छ । ‘जे गर, तिम्रै विवेक र चाहनामा गर ।’ तिमीलाई स्मरण छ । हामीले एकपटक ‘ईज्जत कायम राख र तिमी सुध्रिनुपर्छ’ भन्दै तिम्रै परिवारका ’गुप्तचर’ बने तर सोचको विपरित हाम्रो ईज्जतलाई लिलामीमा राखियो । हामीले यो तमाशापछि धेरैदिनसम्म आफैलाई थुकेर बस्यौं । अझैपनि हामीले माया मार्न सकेनौं कसैलाई !

फेरि अचानक आजपनि तिमीले रोजेको र खोजेको स्वतन्त्रतालाई प्रत्यक्ष देखें । उही सडक र उही पात्रहरु । तर हामी कसम खान्छौं, ‘तिम्रो स्वतन्त्रताविरूद्ध हामी जान्नौं । यो अठोट भयो ।’ हामीलाई थाहा छ । तिमीहरुको धेरै ईज्जत छ । धन छ । हामीले पनि कसैलाई नठगी र नढाँटीकन केही ईज्जत बनाएका छौ । र, तिम्रो खुशीलाई छेकबार लगाउन सक्ने आँट हामीसँग छैन । हामीलाई पनि हाम्रो ईज्जत प्यारो छ । यसकारण हामी फेरिपनि हाम्रो ईज्जतलाई लिलामीमा राख्न चाहन्नौंं । र, आजदेखि तिमी ढुक्क हुनु ।

म कसम खान्छु, मैले केही देखेँ भने नदेखेको बहाना गर्छु । र, तिम्रो स्वतन्त्र अधिकार हनन हुनेगरि म बोल्दिन पनि !
अस्तु
२०७३-०३-११

छेपारो नै हुँ की म ?

Posted जुन 10, 2016 by Subin Shrestha
Categories: म र मेरो कुरा

२८ जेठ । (शुक्रबार)

दिमागले जे भनिन्छ र सोचिन्छ । त्यो गर्न र हुन नसक्नु अल्छीपनको पराकाष्ठा नै हो । मलाई लाग्छ, म छेपारोरुपी मान्छे हुँ । एउटा कथा चर्चित छ ।

छेपारोले घर बनाउन खोज्छ । तर पानीका कारण बनाउन अल्छी मान्छ । सोच्छ, भोली घाम लाग्छ, म अवश्य घर बनाउँछु । यस्तै घटनाक्रममा छेपारो घरको सपना बोकेर घाम कुरिरहन्छ । अल्छी हुँदै वर्तमान काटिरहन्छ । जाडो आउँछ र छेपारोले जाडो धान्न सक्दैन । छेपारोले ज्यान फाल्छ ।

मलाई लाग्छ, म छेपारो नै हुँ । मैले धेरे सपना देखेँ । योजनाहरु छरपष्ट छन्, गर्नुपर्ने अभियान र कामहरुले मलाई घेरिरहन्छन् । म सोच्छु, साइत आउँछ । म जुट्छु । उर्जा बढ्छ, म खट्छु । यस्तै यस्तै अवसरको पर्खाईमा दिन कट्दैछ । मैले यो निजी व्लग (सहरबाट शब्दहरु) मा पनि दैनिकी लेख्छु भनेर पटकपटक वाचा गरिरहन्छु । तर भोली, पर्सी आउँदै गर्दा सब भुसुक्कै ।

म आफूले आफूलाई नराम्ररी गाली गरिरहन्छु । क्षणक्षण सम्झाईरहन्छु, यसो नगर । यो गर्नुहुन्छ । तेरो सपना ठूलो छ, तँ अघि बढ । काममा ध्यान पुगेन । काम गर । म भित्रैको एउटा अर्काे अनुहारले ‘अँ बुझेँ’ भन्दै तर्किएर हिड्न खोज्छ । यताउता काम गर्न खोज्छ । फेरि भोली नयाँ दिनको बिहानै सब हात्ती आयो हात्ती फुस्सा । अहिले यतिमात्रै ।

अस्तु

गीतसँगै जीवनको जीत

Posted फ्रेवुअरी 13, 2016 by Subin Shrestha
Categories: दैनिकी

समयले फड्को मार्दे आजबाट शुरू भयो फागुन । आज फागुन १ गते अर्थात श्रीपञ्चमी । आजै रेडियो दिवसपनि । रेडियोसँग पनि मेरो धेरै माया छ । करिब वर्षदिन एन्टेना फाउन्डेसनसँग जोडिदाँ रेडियोबारे हुर्किन र जान्न मौका मिलेको थियो ।

अरू यस्तै हो । पछिल्लो समयमा धेरै उतारचढावहरू आयो । अर्थात माघमा थाम्न मुश्किल हुनेगरि पिडाले टेक्यो । यसलाई पनि सहजतापूर्वक विसर्जन गर्न सफल भएँ । आज सररस्वती पूजाको अवसर जुराएर केही लेख्न कसेको हुँ । यो प्रयास विगतका दिनमा पनि भएको थियो ।

गीतामा सार छ । जे भयो, राम्रै भयो । जे हुन्छ, राम्रै हुन्छ । यसैलाई मूल एजेन्डा मानेर जीवनलाई पलपल पारित गर्दै आइरहेको छु । दुःखमा आत्तिनुहुन्न र सुखमा मात्तिनुहुन्न भन्ने सत्यतामाथि म बाँधिएको छु । यसकारण म उभिएको धरातलको जग बलियो बनेको छ । यस्तैयस्तै । धेरै कुराहरू लेख्नु भन्दा पनि काम गर्नुपर्छ भन्ने छ । थप एउटा यथार्थले सदासदा मनमा झस्काइरहन्छ ।

जिन्दगीमा धेरै कुरा गर्न बाँकी छ ।
सबैभन्दा ठूलो कुरा मर्न बाँकी छ ।

2072-11-01

अस्तु

जन्मदिनको टाइममा ग्यासको टन्टा

Posted नोभेम्बर 18, 2015 by Subin Shrestha
Categories: दैनिकी

मंसिर २, बुधबार

प्रारम्भ गर्नुपर्ने अध्यायले मनलाई छोएपछि शब्दहरू उकुसमुकुस भएर उम्लिन खोज्छन् । बहानाले ढोकालाई दस्तक दिएपनि प्रयासले निरन्तरता नपाउँदा धेरै शब्दहरू आत्महत्या गरिदिन्छन् । मनलाई समयसँग बाँध्न असमर्थ हुन्छु र समयलाई जित्न दिन्छु । म फगत एउटा पात्र बनेर चलचित्रको रिलजस्तै अन्तिममा टुंगिन्छु । दिन सकिन्छ । रात आउँछ । अनि दिनको अनेक उतारचढावको हरहिसाब गर्दै विश्राम गर्छ यो सुविन ।

आजदेखि म मृत्युको एकवर्ष सम्मुख पुगेको छु । अर्थात आज मेरो जन्मदिन । यो अवसरमा त्यति सुखले र सुखद तरिकाले मनाउने गर्दिन । तरपनि धार्मिक मान्यतालाई शीरमा राखेर भगवान सम्झिन्छु ।

यस्तै जीवनको गतिमा सुख र दुःख आइरहन्छन् । आजको सन्दर्भ सुखकै भएपनि यसमा अनेक उतारचढावहरू समेटिएका छन् । आजदेखि म मृत्युको एकवर्ष सम्मुख पुगेको छु । अर्थात आज मेरो जन्मदिन । यो अवसरमा त्यति सुखले र सुखद तरिकाले मनाउने गर्दिन । तरपनि धार्मिक मान्यतालाई शीरमा राखेर भगवान सम्झिन्छु । मौका परे केही पारिवारिक सदस्यहरूलाई निम्त्याएर भेला गर्छु । एक्लै भइरहनुको झुठलाई भरोसा दिन जमघटमा रमाउँछु ।

आज यही अवसरमा बिहानै जीवनसाथी सुनिताको व्यवस्थापनमा छोरी संस्कृतिको हातबाट सगुन र पूजाबाट दिन प्रारम्भ भयो । धेरै अनुहार पुस्तकका मित्रहरूले बधाई दिए । पारिवारिक सदस्यहरूले शुभकामना दिए । अनलाइन पत्रिकाको अड्डामा धेरै सहकर्मीहरूले शुभकामना व्यक्त गरे । शुभकामनाको रमाइलो चलिरहँदा ग्यास र दाउराको चिन्ताले घर बसाएपछि हामी दुईजना त्यतातिरको व्यवस्थापनमा कुद्यौं । दाउरा पायौं । तर ग्यास हात लाग्यो शून्य । अरू खाद्य सामाग्रीका लागि नयाँ तयारी गर्नुपर्ने देखियो ।

सुनिताको नेतृत्वमा रहेको होस्टेलमा पनि हरेकदिनको समस्या भनेकै कसरी व्यवस्थापन गर्नु नै हो । यी कुरामा पनि हामी सचेत भएर लाग्नुपर्ने अवस्था छ । कारण, व्यावसायिक र व्यापारिक जे भनेपनि यसलाई पनि निरन्तरता दिँदै आइरहेका छौं ।

धेरै कुरा मनमा खेलेपनि लेख्दै जाँदा महत्वपूर्ण कुराहरू छुटछ्न् । फेरि यसरी दैनिकी लेख्दा म कहिल्यैपनि पुनः सम्पादन गर्दिन । सिधै पोष्ट गर्ने गरेको छु । आजको यो शुभदिनमा सम्झने र शुभकामना दिने सम्पूर्ण मित्रहरूमा आभार प्रकट गर्दै, जीवनसाथी सुनिताप्रति हार्दिक आभार । उनको सहकार्य र समन्वयले मेरो जीवनको यात्रालाई अझ परिस्कृत र सुन्दर बनाएर अघि बढ्ने प्रेरणा दिँदै आइरहेकी छिन ।
अस्तु
२०७२/८/२

दुष्ट छिमेकीका कारण खुट्टो सुन्नियो सरकार

Posted अक्टोबर 17, 2015 by Subin Shrestha
Categories: मेरो लेख

असोज ३०, शनिबार ।  भनिन्छ छिमेकी आपत पर्दा र सापत पर्दा चाहिन्छ । तर हाम्रो एक छिमेकीले मनै दुख्नेगरि असहयोगी बन्दै गएको छ । मुखमा रामराम बगलीमा छुरा जस्तै झनझनै पीडामाथि पीडा थपिरहेका छन् । उही हो छिमेकी जसले देशलाई धानेको थियो । उही छिमेकी जसले देशको हरेक आन्तरिक विषयमा बोल्यो र एकाधिकार बनाउने प्रयत्न गर्दै आइरहेको छ । उही भारत हो जसले देशको सिमालाई मिच्यो । ठूला खोलालाई खायो । देशको आर्थिक क्रान्ति नारा चलिरहँदा वास्तविक फाइदा उसैले लुट्यो । आज उही कठोर भईदियो । देशलाई विचल्लीमा बनायो । अझै हामी भन्दैछौं । हामी झुक्दैनौं र हाम्रो स्वाभिमान बेच्दैनौं । सत्य हो हामी झुक्दैनौं हाम्रो आफ्नै वीरताको कथा र इतिहास छ । हो हामी हाम्रो स्वाभिमान बेच्दैनौं किनकी हामीलाई हरेक पीडा प्यारो छ । कोहीसँग हामी डराउँदैनौं । हाम्रो ईज्जत र नाम विश्वभर फैलिएको छ सगरमाथा उठेको छ । यसकारण स्वाभिमानपनि बेच्दैनौ ।

हामी झुक्दैनौं र हाम्रो स्वाभिमान बेच्दैनौं । सत्य हो हामी झुक्दैनौं हाम्रो आफ्नै वीरताको कथा र इतिहास छ । हो हामी हाम्रो स्वाभिमान बेच्दैनौं किनकी हामीलाई हरेक पीडा प्यारो छ । कोहीसँग हामी डराउँदैनौं । हाम्रो ईज्जत र नाम विश्वभर फैलिएको छ सगरमाथा उठेको छ । यसकारण स्वाभिमानपनि बेच्दैनौ ।

यता उही छिमेकीका कारण यातायात गञ्जागोल छ । घरबाट हिडेकाहरू कहिले घर पुग्छन् ? घरका परिवार चिन्तित छन् । व्यवसायीहरूमा ऋणको घाऊ बल्झिएको छ । बजारमा चिया पाक्दैनन् । खाजापनि मुश्किलले खुवाएर पसलले र केही यात्रुलाई बचाउने दौडधूपमा लागिरहेका छन् । एक साँझ म पनि यात्रु बने । मैले विगत १२ दिनदेखि देशका नागरिकले दिनहँु भोगिरहेका कथाव्यथालाई भोगेँ । अनि त्यसपछि असल छिमेकीको कथा लेख्न मनलागेको हो ।

अनुहार पुस्तकमा एउटा अभियान प्रारम्भ भएको पढेँ र खुशी लागेको थियो अभियान सुन्दा र पढ्न पाउँदा । अभियान #carpoolkathmandu । तर यो अभियान उसैको लागि हो जसले हात बढाउँछ । तर धेरैजस्तो भद्रभलादमी सडकछेऊबाट होइन बीच बाटोबाटै गाडी र बाइक कुदाउँछन् एक्लाएक्लै । कोहीकोही ट्राफिकले रोकिहाल्यो भने मात्रे यात्रुले अभियानबारे खुशी मनाउँछन् । टेम्पु, माइक्रो र बसको छतमा शहर यात्रा चलेकै छ । झुन्डिएर र छतमा सिटका सुविधासहित यात्रामा तल्लिन छन् देशका नागरिक । यति धेरै जोखिम भएपनि यात्रु गतव्य पुगिरहेका छन् । सुरक्षा संयन्त्र मुकदर्शक हुँदै दुःखित देशको दृश्य टुलुटुलु हेर्न बाध्य बनिरहेको छ । यस्तो परिस्थितीमा पनि हामी झुकेका छैनौं । प्रहरी र ट्राफिकपनि ठूला गाडीको प्रयोग गरेर देशका नागरिकलाई गतब्यसम्म पु¥याइरहेका छन् ।

हाम्रा छिमेकीको अझै आँखा बन्द छ । यसो छ छिमेकी कठोर हुनु उसैलाई पनि घाटा छ । तर ऊ पनि हामी झुक्दैनौं र नेपालको स्वाभिमान किनेरै छाड्छौं भन्ने अडानमा देखिन्छन् ।

देशका नागरिक यतिखेर देशकै नागरिकबाट ठगिँदैछन् । चाहे जोकोही होस्, ट्याक्सी चढ्नुस् । ३ सय रूपैयाँभन्दा कममा कुनै गतव्यमा पुग्दैनन् ट्याक्सी महाशय । महाशय भन्छन्, ‘के गर्नु सर, तेल व्ल्याकमा लिइयो । यहाँसम्म जान ८ सय, त्यहाँसम्म जान १ हजार ।’ यसलाई कारवाही गर्ने की ज्यान जोगाउन समयमै घर पुग्ने । अभावको पराकाष्ठा चलिरहँदा तेल व्ल्याकमा बेच्ने को ? कसले कहाँबाट व्ल्याकमा बेचेर देशका नागरिक ठग्न देशकै नागरिकको प्रयोग भएको छ ? यसको अनुसन्धान र निगरानी गर्ने को ?

ग्यासको कथापनि उस्तै । घरपरिवारले दाउरा बालेर दालभात खाइरहेका छन् । नेपालीको खाना दालभात र तरकारी । के मिठो महाराज भोक मिठो ? यसकारण जसरीपनि भोक टार्न विकल्प प्रयोग गरिरहेका छन् । ग्यासमा पनि व्ल्याकवाला नेपालीले नेपालीलाई नै ठगिरहेका छन् । एउटा सिलिण्डरको १० हजारसम्म मूल्य तोकिएको छ । लुकाईलुकाई घर पु¥याइरहेका छन् । तरपनि सत्यसत्य हामी हारेका छैनौं र झुकेका पनि छैनौं ।

अझै छन्….

अस्तु

‘जे सक्छौं गर, म हार्दिन’

Posted अक्टोबर 1, 2015 by Subin Shrestha
Categories: दैनिकी

असोज १४, बिहिबार ।

समयको माग हो सुख वा दुःख । पीडा वा आनन्द । कस्तो सोचमा चलेको जीवनको प्रतिबिम्ब डरलाग्दो र उराठलाग्दो हुन्छ । समय त्यही हो । जसको हातमा सबै कुरा बाँधिएका छन् । आफू लगातार लम्किरहँदा कोही कसैलाई वास्ता गर्दैनन् । मलाई पनि यही समयले नै हो । वेवास्ता गरेको छ । पीडा दिएको छ । म लेख्न खोज्छु तर समय लम्किन्छ । अल्छि लाग्छ । भोली लेख्छु भनेर छोडिदिन्छु । यस्तै यस्तै ।
यता मसँगका पुराना धेरै सहकर्मीहरू छुटे । नयाँ जोडिए । साथबाट छुटेका सहकर्मीहरूको आ–आफ्ना सपना र लक्ष्य लिएर बिदा भए । म स्विकार्छु, मबाट पनि पनि धेरै कमी कमजोरीहरू भए होलान् । तर यसको क्षमा भनेकै साथीहरूसँग बिछोड बन्यो ।

फेरि आफ्नो नियमितता भनेकै अनलाइन पत्रिका दैनिकको दैनिकी संस्करणमा व्यस्तता । यसमा २४ घन्टा अल्झिएको छु । अरू पेशामा लाग्न सकिएको छैन । यसैमा केही गर्छु भनेर नयाँ सदस्यहरूको जोशपनि मिसाइयो । केहीसँग हारगुहार गरेँ । आफ्नै स्वार्थमा उनीहरूले सहयोग गर्छु भनेर करिब १५ दिन झुलाए । आज बल्ल टुंगो लाग्यो की ती वरिष्ठ महाशयले मुखको बोली मोडे । सम्भवत यही नै मेरो लागि उर्जाशिल क्षण बन्न पुगेको छ । मैले कुरा बुझेपछि भने, ‘समय यस्तै हो । धन्यवाद यतिदिन सम्म मलाई विश्वास गरिदिनु भयो ।’

लेख्न खोज्छु भन्दाभन्दै पनि धेरै कुरा लेख्न सकिँदैन । कतिपय कुराहरूलाई दबाउनु, कतिलाई निल्नु र कतिलाई ओकल्नु पर्ने हुन्छ । आज बिहानै एकजना मन्त्रीज्यूसँग करिब २५ मिनेट कुरा भयो । उहाँले सँगै विदेश भ्रमणको निम्तो दिए । आफ्नो कमजोरी भनेकै यस्तो अवसरलाई खासै महत्व नदिनु हो । यो मेरो अंहमता र घमण्ड होईन । महिनादिन अघिको भुटान भ्रमणपनि सिधै अस्विकार गरिदिएँ । समय हो बलवान । यसले अनेक खेल खेल्छ । उखानै छ, समय बलवान त गधापनि पहलवान ।

म प्रत्येक दिन जितिरहेको छु । तर केही मान्छेहरू मलाई हराउने खेलको डिजाइनमा व्यस्त छन् । म हार्दिन भनेर म जीवनसाथी सुनिताको विश्वासको डोरीको सहारामा छु । म पलपल सम्झाउने धूनमा आत्मविश्वासपूर्वक भनिरहन्छु, ‘समय मजबुर छ, यसले मलाई आज नभए भोली पक्कै उज्यालो साथ दिनेछ ।’ उनी स्तव्ध भएर सुनिरहन्छिन् । विश्वास गर्छिन् । अहिले मलाई समयसिमा समेत दिएकी छन् ।

अस्तु