मृत्युलाई जित्दाको सुःखद महात्म्य

Posted नोभेम्बर 24, 2017 by Subin Shrestha
वर्गहरु: दैनिकी, म र मेरो कुरा

Tags: , , , ,

सहजरुपमा हेर्दा जीवन सहज छैन । जीवनको आफ्नै नियम छ । जीवनको बाटो कहिले सिधा, कहिले मोड र कहिले उतारचढाव शैलीमा अघि बढिरहन्छ । हामी छौं र पो जीवन छ । जीवन नरहनु भनेकै हाम्रो एउटा जीवन अनन्त यात्रामा हिड्नु हो । एउटा जीवनको यात्रामा मैले भोगेका केही भाग्यमानी पलहरुलाई यहाँ बाँड्न खोजेको छु ।

घटना १ – जहाँसम्म सम्झना छ । मैले करिब आधा दर्जनपटक मृत्युलाई सकुशल जितेको छु । मेरो जन्म स्थायी बसोबासकै रुपमा काठमाडौंको असनमा भयो । त्यो समयमा म निकै छुकछुके र चकचके थिएँ । आमाबुबाको माया भनेकै यसलाई तह लगाउनुपर्छ भनेर होला । दिनमा अनेक कारणले मिठाईको रुपमा पिटाई खान्थे । असनबाट अलिपर साझा भवन छ । सँगै गणेशको मन्दिर । बिदा होस् वा नहोस्, मन्दिरमा चढार्ईएका लड्डुमा मेरो पहिलो अधिकार हुन्थ्यो । म हुँदासम्म अरु फुच्चेहरुले त्यो लड्डु लिन्न थियो ।

त्यसै समयको कुनै एकदिन बिजुली मर्मत हुँदै थियो । म फेरि निकै चलाख र विशेषज्ञकै रुपमा कसरी बिजुलीको फ्युज जोडिने रहेछ भनेर बिजुली बनाउन उक्लिएका मान्छे चढेको सिँढीमुनि सिधो घाँटी बनाएर हेर्दै थिएँ । एकाएक पूरै झ्याप्प अँध्यारो भयो । उठ्नेबेला वीरअस्पतालको बेडमा थिएँ ।

घटना २ – कुनै एउटा मिति वा समय । जुन ठ्याक्कै अनुमान भएन । म ७ कक्षा पढ्दाखेरि हो जस्तो लाग्छ । बुबाका साथीहरुको टोलीसँग मिसिएर हामी तातोपानी पुगेका थियौं । खासा बजारको नामले चिनिएको बजार पुग्दा दोलालघाट हुँदै बगेको नदीको कलकल आवाज अझै कानमा गुञ्जिन्छ । काठमाडौं फर्किने बेलामा पहेँलो रंगको बसमा चढ्न सबैले मरिहत्ते गरे । के कारणले होला कुन्नी, मैले ढिपी गरेर चढिन । बुबाले तान्न खोज्दापनि मानिन ।

सम्भवत त्यो बेला एक थप्पड हानेको हो की जस्तो लाग्छ । म अटेरी हुँदै अरु गाडी चढ्ने अडानमा थिएँ । त्यसपछि बुबाका साथीहरुपनि ओर्लिए । सब मसँग रिसाएका थिए । हामी केही मिनेटपछि अर्काे गाडीमा चढ्यौं । र, राजधानीतिर अघि बढ्यौं । करिब १० मिनेटपछि हामी सब स्तब्ध भयौं । बुबाका साथीहरुले मलाई स्याबास दिँदै यसले हामीलाई बचायो । भगवानले नै गर्दा यसले हामीलाई त्यो गाडीमा चढ्न नदिएको रहेछ भन्ने धाप मारे । सबैले चढ्न खोजेको बस दुर्घटनामा परेको थियो । धेरै घाइते र केहीको मृत्यु भएको हुनुपर्छ । हामी भने ‘झन्डै खत्तम भएको’ भन्दै मन चिसो पारेर काठमाडौं फर्कियौं ।

घटना ३ – २०६२ सालतिरको घटना हुनुपर्छ । पत्रपत्रिकामा म स्वतन्त्ररुपमा फोटो पठाउने गर्थै । त्यो बेला धेरै पत्रपत्रिकाले मैले पठाएको फोटो छाप्थे । नेपाल समाचारपत्र, राजधानी, स्पेश टाइम्स, हिमालय टाइम्सलगायतमा । यो सालमै म वाइबिएक्स बाइक चढेर टेकुस्थित कालो पुलबाट ललितपुर फर्किदैँ गर्दा ठूलो दुर्घटनामा परेँ । सानेपाबाट आउँदै गरेको एउटा ट्याक्सीले ठक्कर दिँदा अक्षयकुमारको फिल्मी शैलीमा म पूरै २० मिटर पर हुत्तिएको थिएँ । बाइक पूरै ध्वस्त बनेको थियो । तर, अचम्म मेरो शरीरमा कुनै सानो चोटपनि लागेन । हेर्न आएका दर्शकहरुले मलाई हेर्दे भन्दै थिए, ‘मान्छे चाहिँ भाग्यमानी रहेछ, केही भएनछ ।’

घटना ४ – मंसिर ७ गते बिहिबारको दिन । हामी (सुनुमाया र म) यो दिन सँगै थिएनौं । हाम्रो यात्रा हरेकदिन संयुक्त हुन्छ । हामी मध्ये कोही एक्लो हिड्यौं भने पनि सोध्नेहरुको मुखमा एउटै प्रश्न हुन्छ, ‘आज एक्लै हो ?’ सकेसम्म स्वदेशमै सुखदुःखको यात्रामा रमाएर अघि बढिरहेका छौं । १५ वर्षदेखि अनवरतरुपमा आजसम्म । जीवनसाथीले नयाँ काममा हात हालिन् । एउटा राम्रो योजनासहित खाद्य व्यापारमा अग्रसर भएकी गृहमन्त्री (उनी) को यो दिन चाँडै जाने काम थियो । र, म बिस्तारै एक्लै कार्यालय पुग्न करिब ९ बजेतिर निस्किएँ । महालक्ष्मीस्थान नाघेपछि दायाँ मोडमा गुडिरहँदा एउटा माइक्रो बतासिएर म चढेको स्कुटरलाई बायाँ ढालिदियो ।

स्कुटर नउठाई माइक्रो रोक्न सिंघम शैलीमा दौडिएर नजिकै पुग्न लाग्दा लगनखेलबाट आएको माइक्रोमाथि त्यो माइक्रो ठोक्कियो । एकैचोटि यात्रुहरुको चित्कार र रोदन सुनियो । म शून्य भएँ । मेरो ज्यानमा चोटपटक नलागेपनि र म सुरक्षित भएपनि यो दृश्य देखेपछि म शून्य हुँदै चिसिएँ । नमिठो दुख्यो । तर सन्तुलित हुँदै प्रहरीको कन्ट्रोल र ट्राफिक प्रमुखलाई जानकारी गराएँ । निकै भीड लाग्यो । सबै दर्शकमात्रै । त्यो चालकलाई धेरैबेरसम्म समातेर राखे । प्रहरी आएपछि घाइतेहरुलाई अस्पताल पु¥याएपछि त्यो बतासे चालकलाई प्रहरीमा सुम्पिएर म कार्यालय पुगेँ । त्यो चालकले मोडमै दुई महिलालाई किच्न खोज्दा महिला भित्तामा हुत्तिएर बचेका थिए । देख्ने प्रत्यक्षदर्शीहरुले एकपटक फेरि भन्दै थिए, ‘यो भाईको बाइकलाई ठक्कर दिँदै गएको थियो । भाई चाहिँ भाग्यमानी रहेछ ।’

मंंसिर ८ गते, शुक्रबार, २०७४

Advertisements

प्रिय मन, ‘तिमीसँग जित्न होइन, जिउन चाहन्छु’

Posted अप्रील 14, 2017 by Subin Shrestha
वर्गहरु: दैनिकी, म र मेरो कुरा

नयाँ सालको पहिलोदिन धेरै प्रयत्न र प्रयासहरुको एकैपटक आक्रमण भयो । लाग्यो की, अबको हरेक पल र समयमा अद्भूत क्षमताको विकाससँगै नौलो र नयाँ गतव्यतिर अग्रसर छ पाइला । बिहानैदेखि यो मनमा धेरै कुराले एकाएक हस्तक्षेप बढाएको थियो । यसलाई सन्तुलन र बाँध्दै बाँध्दै नियमित दैनिकीमा अलमलिएँ ।

शून्यता र शान्त परिवेशले मनलाई एकैपटक च्याप्प समायो । दिउँसोतिर यसले मलाई बैचेन र छटपटी बढायो । अनि म जुरुक्क उठेँ र प्रिय मनलाई कतै हिड्न आग्रह गरेँ । उनी मेरो आग्रहलाई स्विकारेनन् । त्यसपछि छटपटिएको मन एक्कासी हुतियो कताकता ।
हिड्दाहिड्दै निकै दूरी पार गरेँ । पहिलोदिनको पैदलले मलाई मन्दिर पु¥यायो । मन्दिरसँगै बिशाल रुखको फेदमा केहीबेर बसायो । अनि एउटा कागको मिहिनेत र अठोटलाई प्रत्यक्षरुपमा देखायो । यो समय र दृश्य गजब र दुर्लभ बन्यो ।

घर आएँ । खाटको कुनातिर पलेँटी मारेर बसेँ । र, बन्द आँखाले एकाएक बितेका पलमा हाम फाल्यो । म चुपचाप दृश्यको साक्षी बनिरहेँ ।
त्यो समय र यो समयको फरकताले मन पोल्यो । जल्यो । पिडा भयो । यसलाई बिस्तारै दबाउँदै नयाँ तालिका र नयाँ पाइलाको हिसाबकिताब निकाले ।

कहिँकतै पढ्न पाइएको थियो । ‘माया गर्छौै भने गरेर देखाऊ’ ‘If u love her, show her’ यसले झन मनका्े भित्री फेदमा धक्का दियो । यसलाई इमान्दारपूर्वक बोक्दै अबको यात्रा अघि बढ्ने हतारोमा छु ।

समय बित्यो । सो बित्यो । ढिला भयो सो भयो । पछुतो एकातिर छ, अर्कातिर प्रफुल्लपनि । जीवनका हरेक रंगलाई नजिकबाट चिन्न र देख्न सिकायो । प्रेम र बिछोडलाई महसुस गर्न सिकायो ।

प्रिय मन । तिमीप्रति समर्पित मेरो मन र भावनाले तिम्रै एकाधिकार जमाएको छ । तिमे भाव र मनको चाहनाले काटिएको चंगाले बेसन्तुलन उडेजस्तै उड्दै छौं । त्यो मलाई राम्ररी थाहा छ । म हरेक गतिविधिबाट अभ्यस्त छु । मैले तिमीलाई भनेकै छु । र, भनिरहन्छु । म सबैलाई जित्नसक्छु, तर तिमीसँग जित्न होइन, जिउन चाहन्छु । वश यतिमात्र मेरो स्वार्थ हो । बाँकी भन्ने कुरा, बुझ्ने कुरा र हुने कुराहरु समयअनुसार हुँदै जानेछ ।

प्रिय मन, संसारको रित अचम्म छ । चाहेर हार्न र जित्न कोही कसैले सक्दैन । तर म स्वयम तिम्रो प्रेम र जीवनमा म समर्पित भइरहेकै छु । यसको निरन्तरता जारी रहनेछ । कहिले म थाक्न खोज्छु । म ढल्न खोज्छु । गल्न खोज्छु । यद्दपी हाम्रो बलियो डोरीको टुप्पोले मलाई उर्जा र सास दिन्छ । अनि तिम्रै नाम र तिम्रै मायाको बाटो आत्मसात गरेर हिडिरहेको छु ।

प्रिय मन, मन स्वतन्त्र हुनुपर्छ । यसलाई अनर्थ नलगाइयोस् । मनलाई छेक्न र रोक्न सकिँदैन । यसको विशेषता यही नै हो । मन बहकिन सक्छ । म डुब्न सक्छ । अपरिचित र परिचितको लागि यो मन चिप्लिन सक्छ । मेरो मन पनि स्वतन्त्र छ । तर यो जिद्दि मन । तिम्रै मनसँग डुबेर, बहकिएर र चिप्लिरहेको छ ।

मैले सुनेको छु । र, म विश्वास गर्छु ।

मलाई थाहा छैन, भोली के हुन्छ ।
तिमी साथ देऊ, जे हुन्छ, हुन्छ ।

अस्तु
बैशाख १, २०७४

प्रिय मन, अरु ‘मन’हरु रोज्न सक्दिन

Posted मार्च 18, 2017 by Subin Shrestha
वर्गहरु: दैनिकी, म र मेरो कुरा

Tags: ,

मेरो शब्दमा धेरैपटक समयको उतारचढावहरु उक्लिरहन्छ । क्रमश ओर्लिरहन्छ । यसलाई भाषामा खराब समय भनेर परिभाषित गरिन्छ । तर मेरो समय गजब चलिरहेको छ । यो समय वश उक्लिरहेछ, उक्लिरहेछ ।

यो जीवनको प्रगति हो । यात्राको विशेष शुभारम्भ पनि हो । अनि मनहरुको आकांक्षा र इच्छाहरुको समागम पनि हो । प्रिय मन यसलाई मैले स्वर्ग र नरकको वास्तविकताभित्र रहेर दुवै अनुभूति गरिरहेको छु । एउटा गीत छ हिन्दीमा, जुन प्रिय मनमा समर्पित गर्न चाहन्छु ।

जीना यहाँ, मरना यहाँ ।
इसके सिवा जाना कहाँ ।

प्रिय मनमा यी शब्दहरु समर्पित गरिरहँदा म एक्लै छु । खाटको मध्यभागमा पलेटी मारेर, ढाडमा सिरानीको सहयोगमा काखमा ल्यापटप राखेर शब्द खेती गरिरहेको छु । र, मनको भित्री आन्नदित वहहरु छरिरहेको छु ।

प्रिय मन, धेरै साताअघि देखि मनभित्रका ताण्डव नृत्य चलेको छ, शब्दहरुको । यसलाई पोख्न र समर्पित गर्न म आतुर थिएँ । तर समय र परिस्थिती अनि दैनिकीको तालमेल नमिल्दा यो सम्भव हुन सकिरहेको थिएन । आज शनिबारको मौका पारेर चैत्र ५ गतेको साइतमा पोखिरहेको छु, सुन्दर शब्दहरु प्रिय मनप्रति ।

मलाई थाहा छैन
भोली के हुन्छ ?
तिमी साथ देऊ
जे हुन्छ, हुन्छ ।

यी सुन्दर शब्दहरु जोडेर प्रिय मनप्रति जीवनलाई सुम्पेको छु । यो सद्भाव र प्रेमको गठबन्धन यात्राले करिब १५ वर्ष पार गरेको छ । अझैपनि यस्तै र यतिकै भाव र प्रेमका फूलहरु सुम्पेर म माया गरिरहेकै छु, विश्वास गरिरहेकै छु र हरेक पल प्रिय मनकै वरिपरि घुमिरहेकै छु ।
प्रिय मन, यो वास्तविकताबाट तिमी परिचित छौं । यसलाई स्वार्थपरक प्रेम भन या निश्वार्थपरक प्रेम । प्रेम त प्रेम नै हो । यसमा म बाँधिएको छु । र, डोरीको अवतारमा प्रिय मनलाई बाँधिरहेको छु, म यसैसँग तानिरहेको छु । यो सत्य हो । र, यस्तै भइरहेको छ ।

प्रिय मन, म स्विकार गर्न तयार छु । मेरो कमजोरी र वास्तविकतामा । म आर्थिक क्रान्तिमा असफल भइरहेको छु । आर्थिक गतिको रेखाभित्रको सतही गतिमा म अल्झिएको छु । मैले यहाँ मुटु र प्रेममाथि हात राखेर भन्नैपर्छ की आर्थिक पाटोसँग मैले प्रिय मनको तुलना गर्न सकिन । र, यो सम्भव पनि छैन । म र मेरो सास रहेसम्म यो हुन दिन्न भनेर अठोट लिएको छु ।

प्रिय मन । म तिम्रो व्याकुलता र छटपटी राम्ररी बुझ्छु । स्वादिलो र चिल्लो खान्की सबलाई मनपर्छ । सुन्दर बस्तुहरुमा सबै आकर्षित हुन्छन् । यस्ता कुराहरु दिर्घकालीन हुन्न । अल्पकालिन सुन्दरता र सम्बन्धमा रमाएर तिमी गलत सोच र सपनामा अलमलिर बाटो बिराउने तयारीमा नलाग भनेर सम्झाउन सकिएको छैन प्रिय मन । आखिर कहिँ कतै मैले एउटा लेखमा लेखेको थिएँ, कसको मनभित्र को पस्न सक्छ र ?

प्रिय मन, म तिम्रो मनको गहिराई नाप्न सक्छु । तिमीसँग रुन सक्छु । र, आनन्दका साथ खुशीले हाँस्न सक्छु । तर अरु सक्दैनन् । किनकी संसारमा स्वार्थ छ । प्रेममा स्वार्थ छ । दुईदिनको रमाइलो अंगाल्न प्रिय मन तिमीले तिम्रो भावनालाई बहन रोक्नुपर्छ ।

प्रिय मन । तिमी आफूमा डुबेर हेर । सोचेर हेर । प्रेमको अर्थ बुझेर हेर । यो पारदर्शी छ । यसमा सुख छ । दुःख छ । माया छ । आत्मियता छ । त्याग छ । विश्वास छ । समर्पण छ । धेरै छन् । तर मनहरु हुन्नन् । वश एउटै मनसँग जोडिएको मन हुन्छ । यसले मुटु चल्छ । ढुकढुकी एउटै बन्छ । यसमा जीवन जोडिन्छ ।

प्रिय मन यस्ता प्रेममय भावहरु पोखेर तिमीलाई म रोक्न र छेक्न सक्दिन । मेरो मायाको एउटा आफ्नै नियम छ । प्रिय मनलाई स्वतन्त्र राख । प्रिय मनको खुशी नै मेरो खुशी हो । यसकारण कतैपनि अवरोध हुनुहुन्न । यस्तै यस्तै ।
यसकारण सदासदा चुपचाप उभिएर बस्छु तिम्रो छेऊ । तिम्रो अनुहारका भावहरु हेरिरहन्छु । तिम्रो मनको गहिराई नापिरहन्छु । यस्तै यस्तै । एउटा गजबको सत्य प्रिय मनमा समर्पित गर्दै दावी गर्छु । प्रिय मन, म अरु मनहरु रोजेर खुशी बन्न सक्दिन । अरु मन रोज्न सक्दिन । माफ गर ।

प्रिय मन, मेरो एउटा नराम्रो बानी छ । जुन तिमीले मनपर्छ भनेर कहिल्यै स्विकार गरेनौं । त्यो हो । म सहन्छु, सहन सक्छु र सहिरहेकै छु । यसमा मेरो केही स्वार्थ छैन । वश तिमीले मलाई जसरी सडकबाट उठायौं । माया दियौं र माया गर्न सिकायौं । तिम्रो यही एउटा गल्तीको कारण म ऋणी भइरहेको छु । सास रहेसम्म पनि यसको ऋण चुक्ता गर्न सक्दिँन । तर माया गरेर साँवामात्रै भएपनि तिर्न सक्छु, यसमा ढुक्क बन प्रिय मन ।

प्रिय मन, तिमीले मलाई कहिले सारै आगो बनाउँछौं । कहिले बादल । एउटा मन छ । कहिले घाम । कहिले पानी बनाएर दुःख दिन्छौ, र सुख पनि । कहिले पीडा दिन्छौं, र कहिले न्यानोपनि ।

प्रिय मन । तिमीसँग पोख्नुपर्ने धेरै समय सान्दर्भिक कुराहरु पनि छन् । आकस्मिक लेख्न बस्दा धेरै भारले थिचिएको अवस्था छ यतिखेर । यसकारण थोरैमात्र पोखेको छु । अरु शब्दहरु चाँडै नै सम्झेर पस्किनेछु प्रिय मन ।
अस्तु ।

चैत्र ५, २०७३ शनिबार

प्रिय मनविरुद्ध ‘म’हरुको आत्महत्या !

Posted अक्टोबर 21, 2016 by Subin Shrestha
वर्गहरु: दैनिकी, म र मेरो कुरा

प्रिय मन

याद साँची तड्पी रहन्छु
छायासँगै झस्किरहन्छु
आज फेरि रुन्छु म
किन…किन ?

सम्बोधन धेरैपछि गरिरहेको छु प्रिय मन । यो शहर निष्ठुरी छ । स्वार्थी छ । यसैमा दैनिक अभ्यस्त भइरहँदा तिमीलाई भुलेछु महिनौदिन देखि । मलाई थाहा छ, प्रिय मन । तिमी मसँग छौं र म तिमीसँग । तरपनि जिन्दगीको आरोह अवरोहमा हाम्रो साथ र हातमा न्यानोपन र समर्पणको भावमा डुबिरहँदा तिमीलाई भुसुक्कै भुलेछु प्रिय मन ।

हिजो कार्तिक ४ गते बेलुका तिमीलाई धेरै धेरै सम्झिएँ । प्रिय मनको एक्कासी याद बल्झिएपछि शब्द खर्चिन मन लागेको थियो । तर अवस्थाले यसलाई पूरा हुन दिएन । प्रिय मन, तिमी यति धेरै कठोर र निष्ठुरी कसरी हुनसक्छौं ? यात्राको करिब १५ बसन्त बितिसक्दा प्रेमको मुना कुल्चिएको र मरेको दावी गर्दा मलाई नराम्ररी दुख्यो चसक्क ।

प्रिय मन, जिन्दगीको उद्देश्य जिउनु हो । तर जिउनुको अर्थ एक्लो वा निन्तात एक्लो होइन । कतै मैले सुनेको छु, गुरु श्री श्री श्री रविशंकरले जिउनुको गहिरो अर्थ लगाउँदै भन्नुहुन्छ, ‘सहकार्य, सहयात्रा र संयुक्त खुशीको आनन्द नै जीउनु हो ।’

प्रिय मन, म निकैबेर तिम्रो विगत, वर्तमान र भविष्यको दुःख र सुखको जोडघटाउ गरेर रोएँ । लामो र गहिरो सास लिन्दै विगतलाई सम्झिएँ, र, वर्तमानलाई थामे र भविष्यलाई माथि उठाएँ ।

प्रिय मन, एक्कासी यो हुरीले म उभिएको धरातल त भासियो । मैले शान्त र मौन बसेर थामे । र, मभित्रको अन्तरआत्मामा संचारित भगवान ओशोको शक्तिले मुर्तिझैं स्तब्ध हुँदै बसिरहेँ । म उभिन र फेरि बोल्न र प्रतिरोध जनाउन असम्भव अवस्थामा थिएँ, प्रिय मन ।

प्रिय मन, तिम्रो आक्रोश र आगोलाई मैले सही र सन्तुलन मिलाएर थामेँ । जसरी विष पिउन महादेव तयार भए, मैले पनि आक्रोश र आगोलाई निलकण्ठसरि निर्धक्क पिएँ, पिइरहेँ । हो म चुपचाप बसिरहेँ, माफ गर प्रिय मन ।

प्रिय मन, मैले तिमीसँगको खुशीमा र तिम्रो सामिप्यतामा आफ्नो जीवनको हिसाबकिताब गर्न बिर्सिएको रहेछु । तिम्रै हाँसो र माया अल्झिएर उज्यालो दुनियामा भूलिरहेँ । मलाई कोही कसैको सहकार्यको अभाव भएन । तिमीले निर्माण गरेको एउटा सुन्दर दुनियामा प्रफुल्लित हुँदै दिनहरु बिते, महिना बिते र वर्ष बिते । साँच्चिकै केही पत्तो नै भएन ।

आज ज्वालामुखीझैं विष्फोटको शैलीमा प्रकट भएको प्रश्नले म स्तब्ध र मौन भएँ । आखिर सत्य त सत्य नै हुन्छ । मैले आजसम्म के गरेँ जिन्दगीमा ? प्रिय मनका लागि हरपल समर्पित रहने यो प्रेमीले प्रिय मनलाई आजसम्म के नै दियो ? उफ्, प्रश्नै प्रश्नले म कमजोर हुँदै टुटे रातभर । तरपनि प्रिय मनको अघि एउटा बाघ जस्तै जो जंगल सुरक्षामा बसेको छ, त्यस्तै शैलीमा प्रस्तुत हुँदै आँखा छलेर कमजोर भइरहेँ ।

प्रिय मन, म कुन यात्रामा निस्किएको यात्री हुँ, त्यो पनि महसुस भएन । म बश हिडिरहेँ, गतव्यहिन भएर । प्रिय मन, त्यो तिमीले मलाई हिजोमात्र थाहा दियौं । यात्रामा धेरै रोकावट भयो । बाधा भयो । समाजबाट तिमी हेपियौं । प्रिय मनलाई समाजमा उभिनसक्ने हैसियत मैले खोसेँ । परिवारजनमा म निकम्मा बनेर तिमीलाई दुःख दिइरहेँ । यावंत यस्ता धेरै कारणले प्रिय मनको मनमा नराम्ररी चोट दिएँ । म प्रयत्नशील हुने उर्जा सबै तिम्रै यात्रामा समर्पित भयो । मेरा सोचहरु र केही थोपा पसिनाहरु प्रिय मनकै मार्गमा पोखियो । यस्तै यस्तैमा समय बित्यो ।

म वश एक्लिएँ, हेपिएँ, थिचिएँ र कुल्चिएँ । प्रिय मन, यी सब प्रहारहरु एकाएक हिजो मैमाथि निरन्तर परिरह्यो । म मौन र शान्तभावमा प्रहारहरुसँग हारिरहेँ । आखिर हो पनि, प्रिय मनको प्रश्नमा मेरो कुनै जवाफपनि थिएन ।

प्रिय मन, शब्दहरुमा अबको यात्राका शब्दहरुपनि हामफाल्न खोज्दैछ । तर म रोक्दैछु । विगतका पल, आत्मियता र प्रेमका भावहरु सबै आत्महत्याको प्रयास गरिरहेका छन् । तर प्रिय मनसँगको जीवनभरको गाँठो बाँधिदिने माताहरुको अनुहार अझै चम्किलो र मुस्कानमय देखिरहेको छु । कारण खोतल्न म सक्दिन । यात्रा र जीवनको ’boutमा पूरै चिना उहाँहरुकै हातमा छ । यो देखेर म झन अचम्मित बनेको छु । म माताहरुसँग सोध्ने आँट गरिरहेको छु, ‘प्रिय मन र मेरो यो बन्धनमा आएको झट्कामाथि किन यस्तो वेवास्ता ?’

प्रिय मन, म तिम्रै हुँ । र, सदासदा रहिरहनेछु । मभित्रको अन्तरआत्माले तिमीप्रति समर्पित हुँदै अहिले बिदा ।

रुन्छ हिद्धय धेरै, वर्षिन्छ आँसु
टुक्रेको मुटु लिई, कोही त भनिदेऊ
कसरी म हाँसु ?

मात्र तिम्रो, सिर्फ तिम्रो ‘म’

अस्तु
२०७३/०७/०५, शुक्रबार

अब म बोल्दिन !

Posted जुन 25, 2016 by Subin Shrestha
वर्गहरु: दैनिकी, मौनबस्तीको आवाज

Tags: , ,

मैले यो लेख्न प्रारम्भ गर्नु अघि यसको शिर्षक ‘जो जससँग सम्बन्धित छ’ राख्ने मन बनाएको थिएँ । तर घटना र पात्रलाई समर्पित गर्नुभन्दा पनि आफ्नै आनीबानीमा शब्द सोझिएको हुँदा शिर्षक बदलियो , ‘अब म बोल्दिन ।’

यसमा पात्र सुन्दर छिन् । घटना सुन्दर छ । हामीलाई याद छ । साँझको झरीमा हामीले देख्न नहुने दृश्य देख्यौं । र, हामीले सावधानीपूर्वक घटनालाई सत्यकथा सरह पेश गरेका थियौं । घटनामा सुन्दर पात्रको कम्मरमा अर्काे पात्रले मिठो शैलीमा हात बिसाएर सडकलाई लामो दूरी बनाउँदै थियो । वश हाम्रो गल्ती थियो । दृश्यलाई देख्नु र सम्बन्धितलाई पोख्नु । तर हामीले गुप्तचरको भेषमा प्रस्तुत गरिएको प्रतिवेदनलाई जस्तै वेवास्ता भयो । हामीलाई टाढा पारियो । ‘काम नपाएर आकाश तारा गनेको जस्तै’ अर्थहीन बनाइयो । त्यहीबेला हामीले सोच्यौं । अब हामी चूप बस्ने !

हामीलाई राम्ररी थाहा छ । तिम्रो स्वतन्त्रतामा तिम्रै अधिकार छ । तिमी सुध्रिनुपर्छ भन्ने हाम्रो ईच्छा र चाहना हो । किनकी हामी परिवारभित्रका सदस्य हौं अझैपनि । हाम्रो एउटै कामना छ । ‘जे गर, तिम्रै विवेक र चाहनामा गर ।’ तिमीलाई स्मरण छ । हामीले एकपटक ‘ईज्जत कायम राख र तिमी सुध्रिनुपर्छ’ भन्दै तिम्रै परिवारका ’गुप्तचर’ बने तर सोचको विपरित हाम्रो ईज्जतलाई लिलामीमा राखियो । हामीले यो तमाशापछि धेरैदिनसम्म आफैलाई थुकेर बस्यौं । अझैपनि हामीले माया मार्न सकेनौं कसैलाई !

फेरि अचानक आजपनि तिमीले रोजेको र खोजेको स्वतन्त्रतालाई प्रत्यक्ष देखें । उही सडक र उही पात्रहरु । तर हामी कसम खान्छौं, ‘तिम्रो स्वतन्त्रताविरूद्ध हामी जान्नौं । यो अठोट भयो ।’ हामीलाई थाहा छ । तिमीहरुको धेरै ईज्जत छ । धन छ । हामीले पनि कसैलाई नठगी र नढाँटीकन केही ईज्जत बनाएका छौ । र, तिम्रो खुशीलाई छेकबार लगाउन सक्ने आँट हामीसँग छैन । हामीलाई पनि हाम्रो ईज्जत प्यारो छ । यसकारण हामी फेरिपनि हाम्रो ईज्जतलाई लिलामीमा राख्न चाहन्नौंं । र, आजदेखि तिमी ढुक्क हुनु ।

म कसम खान्छु, मैले केही देखेँ भने नदेखेको बहाना गर्छु । र, तिम्रो स्वतन्त्र अधिकार हनन हुनेगरि म बोल्दिन पनि !
अस्तु
२०७३-०३-११

छेपारो नै हुँ की म ?

Posted जुन 10, 2016 by Subin Shrestha
वर्गहरु: म र मेरो कुरा

२८ जेठ । (शुक्रबार)

दिमागले जे भनिन्छ र सोचिन्छ । त्यो गर्न र हुन नसक्नु अल्छीपनको पराकाष्ठा नै हो । मलाई लाग्छ, म छेपारोरुपी मान्छे हुँ । एउटा कथा चर्चित छ ।

छेपारोले घर बनाउन खोज्छ । तर पानीका कारण बनाउन अल्छी मान्छ । सोच्छ, भोली घाम लाग्छ, म अवश्य घर बनाउँछु । यस्तै घटनाक्रममा छेपारो घरको सपना बोकेर घाम कुरिरहन्छ । अल्छी हुँदै वर्तमान काटिरहन्छ । जाडो आउँछ र छेपारोले जाडो धान्न सक्दैन । छेपारोले ज्यान फाल्छ ।

मलाई लाग्छ, म छेपारो नै हुँ । मैले धेरे सपना देखेँ । योजनाहरु छरपष्ट छन्, गर्नुपर्ने अभियान र कामहरुले मलाई घेरिरहन्छन् । म सोच्छु, साइत आउँछ । म जुट्छु । उर्जा बढ्छ, म खट्छु । यस्तै यस्तै अवसरको पर्खाईमा दिन कट्दैछ । मैले यो निजी व्लग (सहरबाट शब्दहरु) मा पनि दैनिकी लेख्छु भनेर पटकपटक वाचा गरिरहन्छु । तर भोली, पर्सी आउँदै गर्दा सब भुसुक्कै ।

म आफूले आफूलाई नराम्ररी गाली गरिरहन्छु । क्षणक्षण सम्झाईरहन्छु, यसो नगर । यो गर्नुहुन्छ । तेरो सपना ठूलो छ, तँ अघि बढ । काममा ध्यान पुगेन । काम गर । म भित्रैको एउटा अर्काे अनुहारले ‘अँ बुझेँ’ भन्दै तर्किएर हिड्न खोज्छ । यताउता काम गर्न खोज्छ । फेरि भोली नयाँ दिनको बिहानै सब हात्ती आयो हात्ती फुस्सा । अहिले यतिमात्रै ।

अस्तु

गीतसँगै जीवनको जीत

Posted फ्रेवुअरी 13, 2016 by Subin Shrestha
वर्गहरु: दैनिकी

समयले फड्को मार्दे आजबाट शुरू भयो फागुन । आज फागुन १ गते अर्थात श्रीपञ्चमी । आजै रेडियो दिवसपनि । रेडियोसँग पनि मेरो धेरै माया छ । करिब वर्षदिन एन्टेना फाउन्डेसनसँग जोडिदाँ रेडियो’bout हुर्किन र जान्न मौका मिलेको थियो ।

अरू यस्तै हो । पछिल्लो समयमा धेरै उतारचढावहरू आयो । अर्थात माघमा थाम्न मुश्किल हुनेगरि पिडाले टेक्यो । यसलाई पनि सहजतापूर्वक विसर्जन गर्न सफल भएँ । आज सररस्वती पूजाको अवसर जुराएर केही लेख्न कसेको हुँ । यो प्रयास विगतका दिनमा पनि भएको थियो ।

गीतामा सार छ । जे भयो, राम्रै भयो । जे हुन्छ, राम्रै हुन्छ । यसैलाई मूल एजेन्डा मानेर जीवनलाई पलपल पारित गर्दै आइरहेको छु । दुःखमा आत्तिनुहुन्न र सुखमा मात्तिनुहुन्न भन्ने सत्यतामाथि म बाँधिएको छु । यसकारण म उभिएको धरातलको जग बलियो बनेको छ । यस्तैयस्तै । धेरै कुराहरू लेख्नु भन्दा पनि काम गर्नुपर्छ भन्ने छ । थप एउटा यथार्थले सदासदा मनमा झस्काइरहन्छ ।

जिन्दगीमा धेरै कुरा गर्न बाँकी छ ।
सबैभन्दा ठूलो कुरा मर्न बाँकी छ ।

2072-11-01

अस्तु